Boeken

Taai | 106 pagina's | ISBN 978-90-77557-25-9 | € 7,50

2005
106 pagina’s (6 fotopagina’s)
ISBN 978-90-77557-25-9
€ 7,50

Taai

Kerst 2004 slaat het noodlot toe; een series tsunami's verwoest grote delen van Azië en Afrika. In Rotterdam kijkt een meisje naar de beelden op tv en beseft dan nog niet dat die ramp ook haar leventje flink op zijn kop zal zetten. Ze kan de beelden niet langer aanzien en besluit af te reizen naar het rampgebied in Thailand om te gaan helpen. Op Phuket werkt ze in het getroffen dorp Bang Tao en op het paradijselijke eiland Ko Phi Phi, waar na de tsunami weinig meer van over is. Totdat ze erachter komt dat ze zelf met spoed hulp nodig heeft...

"Taai" vertelt het ongelofelijke verhaal van een avonturier op puinruimissie in het paradijs.



Wat de recensenten zeiden:
  • Helder, grappig, interessant en ontroerend.
  • Terwijl de auteur over zo'n trieste gebeurtenis schrijft, heb ik bijna het hele boek door gelachen.
  • Taai boeit de lezer van het begin tot het eind.


Lees een aantal fragmenten uit "Taai".
Fragment 1: Betast!
De opbrengst van het feest ging naar een school die door de tsunami opnieuw opgebouwd moet worden. Best wel ironisch eigenlijk dat daar zo'n beetje alles gebeurde wat je schoolgaande kinderen niet wil laten zien, laat staan doen. De sfeer was wel een beetje schoolfeest-achtig met tequila achterover gooien en overdreven dronken mensen. Ik troostte me met de gedachte dat deze mensen erg hard werkten en daardoor sneller dronken werden.

Omdat niemand nog aanspreekbaar was, besloot ik mee te rijden met de eerst auto die terug ging, samen met nog twee vrijwilligers, Jerry en Daz. Daz is - ik moet het voor de verhaallijn echt vertellen - een jongen van ongekende schoonheid. Zijn uiterlijk was zelfs bij de mannelijke vrijwilligers het gesprek van de dag. Hij was tot dan toe erg beleefd en vriendelijk geweest, wat met zo'n uiterlijk vragen oproept. En terecht zo bleek! Bij het instappen veranderde de sfeer drastisch. Mijn gedwongen: 'Just pretend I'm not here' werd wel heel serieus genomen! Er werd door de heren met grote ernst en spoed gezocht naar een Lucky Bar! We gingen daarvoor naar ziekelijk Patong, dus een Lucky Bar was vast geen gezellige Belgische bierkroeg. Terwijl ik me zo klein mogelijk hield op de achterbank, werd er vanaf de voorbank van alles geroepen naar vrouwen op straat. Er werd zelfs geregeld gestopt en een raampje opengedraaid om met een meisje te praten! Dit niveau was zo vreselijk laag dat een gemiddelde Amerikaanse-soldaat-bezoekt-Vietnamese-prostituee-film vergeleken daarbij de 'De Ontdekking van de Hemel' leek. Hoe opgelaten kan een mens zich voelen? Er werd ook een aantal keer uitgestapt en ik moest gewoon mee. Op een gegeven moment liepen we een smal en donker roodgekleurd straatje van Patong in, Daz vond de vrouwen er niet aantrekkelijk genoeg en keerde direct om. Terwijl de mannen steeds gefrustreerder werden bij het zien van zo weinig 'diamanten tussen brokken steen', werd ik opeens bruut naar achteren gesleurd door zes handen...

Fragment 2: Het Echte Werk (en het slechte nieuws)
Na een dikke en heerlijke week zonder telefoon, computer, tv en verder alles wat een stekker heeft, geweest te zijn, eindelijk een berichtje vanuit het Thaise rampgebied. Vol goede moed vertrok ik vorige week woensdag 23 februari (inmiddels weer in m'n eentje) naar Ko Phi Phi. Gek genoeg werd ik voortdurend opgehouden in Bang Tao, mijn vertrek naar Phi Phi kwam uiteindelijk zo'n vijf dagen later dan gepland.
Een immens vrolijke taxichauffeur met een flinke tsunamiwond in zijn gezicht (hij hield zijn zoontje boven zijn hoofd om hem uit het water te houden en kreeg daarbij een ijzeren stoel in zijn oog!) bracht me naar de haven, waar mijn nieuwste avontuur begon; het échte werk op Ko Phi Phi Don...

Fragment 3: Gewapend de grens over
De reden dat ik naar Krabi was gegaan, was om de voetballen die ik van Sparta en de Gouden Gids Divisie had gehad aan een weeshuis te overhandigen. De organisatie de Gouden Gids Divisie heeft een aantal collega's verloren in Thailand en heeft me via Sparta vele (tweedehands en nieuwe) voetballen gegeven. Na de tsunami is in Krabi in allerijl een kinderdagverblijf opgericht voor de weesjes van Phi Phi. Ook had ik wat speelgoed en tekenspulletjes mee genomen om af te geven. Ik droeg dan ook al weken tachtig procent van mijn eigen gewicht mee (veertig kilo bagage)! Om meerdere redenen verheugde ik me op het weeshuis...

Trots als een pauw liep ik met mijn grote Sparta-sporttas en vele, vele voetballen het weeshuis binnen. Er waren helaas maar drie knulletjes aanwezig, die natuurlijk de mooiste ballen mochten uitzoeken. Ook had ik wat blauwe shirtjes van Sparta gehad om het elftal in te hullen. In elk shirt pasten ongeveer drie kids, dus dat was lekker economisch. Toen ik al mijn spulletjes had afgegeven en de vele bedankjes voor Sparta en de Gouden Gids Divisie in ontvangst had genomen, werd er terloops een opmerking gemaakt: 'We also have other sponsor!' Een beetje teleurgesteld dat er een kaper op de kust was, kreeg ik ondertussen haast een beroerte toen er een foto bijgehaald werd welke sponsor dat dan wel niet was. Een stralend elftal gehuld in het nieuwste van het nieuwste Feyenoord-tenue keek me aan!! Zo was ik compleet onverwacht getuige van een stadsderby (de enige echte) aan de andere kant van de wereld.... De uitslag: 1-1, ruststand 1-0 voor Zuid.

Naast het kinderdagverblijf voor de wat oudere kids, was het kinderdagverblijf voor de peuters. Iets minder trots als een pauw liep ik daar binnen met mijn tekenspulletjes en speelgoed. Ook had ik van een bevriende lerares een hele stapel tekeningen gehad die een Rotterdams klasje speciaal had gemaakt om aan hun leeftijdsgenootjes in het tsunamigebied te geven. Gelukkig niet gehuld in Feyenoord tenue, maar helaas wel zwaar in dromenland trof ik echter de kleintjes aan. Ik gaf de spulletjes aan de totaal geen Engels sprekende leraressen. Ik kon dus ook niet uitleggen dat hun leeftijdsgenootjes de tekeningen hadden gemaakt, niet ik...




» Bestel nu!



Twalf reizen, Dertien ongelukken | 168 pagina's | ISBN 978-90-812004-1-7 | € 12,50

2007
168 pagina’s
ISBN 978-90-812004-1-7
€ 12,50

Twaalf reizen, dertien ongelukken

Van vastzitten op 3000 meter hoogte met het voltallig Sparta elftal tot vastzitten in Amerika tijdens 9/11. Van platgespoten worden door een opdringerige arts in Vietnam tot een opdringerige vice-premier. Van de tsunami-waarschuwingen tot de minitsunami, de orkanen, de ongelukken, de aardschok, de bosbranden, de diefstallen, de overstromingen....

Twaalf waargebeurde reisverhalen van een reiziger die het noodlot lijkt aan te trekken, maar meestal op het nippertje het vege lijf weet te redden.



Wat recensenten zeiden:
  • Twaalf reizen Dertien ongelukken is dé nieuwe Prozac.
  • Een ideale mix tussen Bridget Jones en The Beach.
  • Waarschuwing: onbedaarlijke lachsalvo's, vierkante ogen door leesverslaving en de kans dat je boek uit je handen getrokken wordt. Een must have voor globetrotters.


Lees hieronder een aantal fragmenten uit "Twaalf reizen, dertien ongelukken".
Fragment 1: Water- en woestijnoverlast in Tunesië
Bij de bus bleek het een drukte van belang en zat de bus zelfs al bijna vol. Wij konden niet meer mee. Mijn "airport, airport" had geen effect, de bus was overvol. Wel kwam er een man op ons af, die ons voor een mooi prijsje wel helemaal naar Tunis wilde brengen. Voor het bedrag van 100 gulden zou hij de zes uur durende rit wel doen. We hadden weinig keus, we moesten wel. Maar eerst moest de man natuurlijk nog druk discussiëren en thee drinken in een mannencafé. Rond elf uur 's avonds stapten we met nog een Tunesiër in zijn "auto". Het was zo'n wrak dat hij tijdens het rijden met zijn linkerhand het raampje van zijn portier vast moest houden. Er werd in het begin nog wat gepraat en gezongen, maar al snel werd het stil. Er hing een vervelende spanning. Ik was al in slaap gevallen op Paco's schoot toen hij opeens hard "HEE!" schreeuwde en een stoot aan de bestuurder gaf. De auto piepte, slingerde en kwam tot stilstand. Ik schrok wakker en zag de felle blik in Paco's ogen. Hij was wakker gebleven omdat hij de bestuurder niet vertrouwde. En terecht. De bestuurder was tijdens het rijden in slaap gevallen en de auto reed met hoge snelheid richting een lantaarnpaal! Nogmaals bedankt Paco!

Eenmaal in Tunis aangekomen had de bestuurder plotsklaps een zielige zieke zoon en zijn vrouw was ook erg ziek en een honger dat ze hadden. Of er nog wat extra geld bij kon. Wat denk je zelf, vriend? Nee dus. We waren allang blij dat we de rit overleefd hadden. Nu stonden we dus om vijf uur 's ochtends in Tunis op een grauw busstation...

Fragment 2: Al-Qaeda en EvW in de USA
Bewegings- en geluidloos zagen we samen de eigenaar de bekende beelden. Ondertussen werd mijn arme moeder door paniekerige vrienden opgebeld met de vraag of ik niet in één van die vliegtuigen zat. Want zouden Eveline en Frank ook niet van Boston naar New York gaan? Mijn moeder had nog niets van ons gehoord en kon niemand dus geruststellen. Ze werd dat half uur tien jaar ouder. Ik hoef waarschijnlijk niet te vertellen dat ze erg blij was toen ik belde. Langzamerhand kwamen er meer gegevens over de betrokken vliegtuigen naar buiten.

Zo werd vrij snel bekend dat er twee vliegtuigen vertrokken waren vanaf Boston Logan Airport; de twee vliegtuigen die zich in de World Trade Towers hadden geboord. In mijn hand had ik de tickets met daarop de informatie: 11 september 2001, vertrek vanaf Boston Logan Airport.

Fragment 3: Met Sparta spelers in de (Zwitserse) wolken
Eenmaal bovenop die berg kwamen we de groep natuurlijk weer tegen. Ricky van der Bergh zag een beetje wit. Dit Haagse straatschoffie staat altijd vooraan als het ging om kattenkwaad uithalen, maar nu zat hij stilletjes in een hoekje. Hij wilde weer naar beneden. Maar helaas voor Ricky; er kwam een medewerker aan om te melden dat de kabelbaan wegens noodweer halverwege de berg stil gelegd was. Dat werd nog eens extra geïllustreerd door grote dreigende wolken die de gletsjer waar we ons op bevonden, binnen kwamen rollen. Het was een indrukwekkend gezicht. Met een groepje spelers, supporters en de mannen van TV Rijnmond zaten we buiten naar het binnenrollende noodweer te kijken toen iemand het legendarische slangenspel inzette. Bij het slangenspel moet je een voetballer opnoemen, degene die daarna aan de beurt is moet een voetballer opnoemen wiens naam met de laatste letter van de vorige naam begint. Net toen ik aan de beurt was, FLITSSSS!! De bliksem sloeg met veel kabaal en licht een metertje of drie naast ons in. Gillend als kleine meisjes renden sommige "mannen" hals over kop het restaurant in...

Fragment 4: Met Katrina aan wal
Tussen de middag stond ik aan het lunchbuffet naast Richard Dreyfuss! Voor John een dagelijkse gang van zaken, voor mij best bijzonder. Hij had de schitterende oorbel van John in en droeg gescheurde kleren met bloedvlekken. Na de lunch ging ik kijken bij een scène die opgenomen werd. Het was de scène waarin een groepje overlevenden in een nauwe schacht omhoog probeert te kruipen en vast komt te zitten achter een rooster. Ik hoorde steeds de ontevreden producer roepen: "Remember people, you're dying!" De scène moest heel vaak over.




» Bestel nu!


Ticket to Trouble | 166 pagina's | ISBN 978-1-4092-0545-6 | $19,95

166 pages
ISBN 978-1-4092-0545-6
$19,95

Ticket to Trouble

Imagine yourself in a mini-tsunami, getting drugged in Vietnam, having Antonio Banderas in your way, being sold for 200 camels, getting robbed in Trinidad, fearing Californian wildfires, getting stuck in America on 9/11, hiding from a way too friendly minister, getting mugged four times in a row, being a tsunami-volunteer in need of surgery, or getting kidnapped by Thai ladyboys.

For one woman it's not something to imagine, it's something to remember. Meet Eveline van Wanrooij.


What critics said:
  • The new Prozac's here!
  • The perfect mix between Bridget Jones' Diary and The Beach.
  • Come along for the ride, but buckle your seat belts, and pull down the safety harness; it's going to get bumpy.


Read some previews of "Ticket to Trouble"
Preview 1: Sold, Flooded and Not Imprisoned (Tunesia)
At the bus station, it was very crowded and the bus was filling up quickly. There was no room left for us. My "airport, airport" didn't have any effect; the bus was overloaded. A man came towards us, saying he would take us all the way to the capital, Tunis, for a good price. He wouldn't mind taking us on a six-hour drive for the amount of 100 guilders. We didn't have much of a choice. But first, the man had to have lively discussions and drink lots of tea in a 'men only' café. Around eleven at night, we got into his 'car' together with a second Tunisian man. The car was such a wreck; he had to hold onto the car door window with his left hand, whilst driving. The ride started off with some chatter and singing, but soon it became quiet. There was an uncomfortable tension in the air. I'd fallen asleep on Paco's lap, but woke suddenly when he shouted loudly, "HEY!" and gave the driver a push. The car shrieked, swayed, and then came to a halt. I awoke with a fright and saw a fierce look in Paco's eyes. He'd stayed awake because he didn't trust the driver; this was justified. He had fallen asleep while he was driving and the car had been heading towards a lamppost at high speed. Thanks again, Paco!

When we arrived in Tunis, the driver suddenly had a poor, sick son, and his wife was ill too and they were both very hungry. And could we pay some more, please? What do you think yourself, mate? That's a no then. We were only too glad to have survived the journey. Now we stood in Tunis at five o'clock in the morning at a grubby bus station.

Preview 2: Romance in the Rubble (Thailand)
One night, a party was organized in a reggae bar in Kata Beach, on a mountain with a sea view, and which was also looking out over the coastal villages, about 40 miles away from Bang Tao. At that party, all volunteers of the area were present, and also, the volunteers from Khao Lak, a whole different kind than the volunteers in Bang Tao. Why? About nine meters of gulf; they worked in refugee camps in an area where everything was destroyed. I respected these people immensely. My second project was a refugee camp in Takua Pa, but I never went there, after seeing Khao Lak. The feeling I got there was indescribably bad. I wanted to leave Khao Lak immediately. I feared working there, even though that bothered me.

In no time, everyone was terribly drunk. The first possibility to leave the party came from Daz and Jerry, two volunteers. Daz was an extremely handsome young man, and his looks were even the talk of the day amongst the male volunteers. Until that time, he had been very polite, which raises questions with looks like that. And for a good reason! While I got into the car, the atmosphere radically changed. My forced, "Just pretend I'm not here," was taken a bit too seriously. The gentlemen were rushing to find a lucky bar. We went to Patong Beach, so the lucky bar probably wasn't a cozy Belgian pub. While I kept myself as small as possible on the backseat, they shouted all kinds of things to the women in the street from the front seat. Regularly, they even stopped, turned down the window and talked to girls. They behaved in such a disgusting way, that a general American-soldier-visits-Vietnamese-prostitute movie would be 'The Discovery of Heaven' compared to that. How awkward can you feel! A few times, they got out of the car, and I had to come with them. At a certain point, we walked into a small, dark red street in Patong. Daz didn't find the women attractive, and turned around. When the men got more and more frustrated by seeing so few "diamonds amongst the rocks," I suddenly got dragged into the dark alley by six hands..

Preview 3: The Non-Flying Dutchmen on 9/11 (America)
Motionless and speechless, we saw the well-known images, along with the owner. In the meantime, my mother got all kinds of frantic calls from friends, who wondered if I was on one of the planes. Weren't Eveline and Frank supposed to go from Boston to New York? My mother hadn't heard anything from us, so she couldn't give anyone any (good) news. Those thirty minutes made her ten years older. I don't think I need to tell you how happy she was when I called.

Slowly, more information on the planes involved was revealed. It soon became known that two planes had left from Boston Logan Airport: the two planes that had crashed into the World Trade Towers. In my hand, our tickets said: 11 September 2001, Departure from Boston Logan Airport.





» Order now









Blogposts in Boekvorm


Blogposts 2005


» Bestel nu

Blogposts 2006


» Bestel nu

Blogposts 2007


» Bestel nu





Blogposts 2008


» Bestel nu